Güzellikten de değil gülüm, yürekte ateş ister
Bir Kızılırmak parçası, uzun zamandır beni yazmaktan alıkoyan ne varsa, söküp atıyor. Uzun zaman oldu sevgili blog'um. Neredeydim, neden bu kadar içimi yoklamayı ihmal ettim, izin ver, anlatayım:
Nereden başlasam? Git, daha derine...
Yazmak çoğu zaman yaralarıma kabuk bağlatır, ama ben uzunca bir dönem yaralarıma bakmaya bile cesaret edemedim. 'Yara'larımız, psikiyatrinin tanımıyla takılıp kaldığımız 'şemalar'ımız, bizim can kafesimiz.
Bu kafesi önce farketmek, sonra da terk etmek gerek. Yalnız 'terk etmek' deyince, biraz durmam gerekiyor, bu benim zaten kendi can kafesim. Derin bir nefes alıyorum, buradan daha derine gidemiyorum. Başka bir konuya atlayasım var.
Bana 'bayan' diye hitap edenlerin suratına domates fırlatmak istiyorum. İki gün önce, yani pazartesi günü gittiğim markettin et reyonundaki görevliye, 'pardon, et cuma günü mü gelmişti?' diye sordum. Beklemiş olmayanından istediğimi belirttiğimde, bana kızarak, 'bayan, beklemiş et makbüldür' diye gürledi. Dinlenmiş et ile beklemiş etin arasındaki farkı bildiğimi söyledim ve çıkıp gittim. Cinsel kimliğin üstünü çizerek geçen ve bunu da karşısındakini hakir görmek için kullanan 'seks'istler. İçi boş kafalarınız, rüzgarda balon gibi havalansın ve bir daha geri gelmemek üzere uzaya kadar gidin.
Bu kadar!
