Sicim

Sevgili ekranım,
Senden uzak kalsam da gizli gizli içimden konuşulası modda devam ettim yazmaya. Şu an hiç bir kelimesi aklımda olmasa da rahatsızlık duyma özlemi içinde olan bünyeme bir aralıksın ne de olsa sen.

Üzerime yapışıp kalan 'aynı'lıklardan sıyrılmak ve  bugünümün yarınımla aynı olmaması için öncelikle aforizmalara kulak asmayı bırakıyorum. Olmayan fizik bilgimle, sicim teorisine göre hiç bir maddenin birbirine değmediği ve ne olursa olsun aralarında bir mesafenin olduğu sonucu aklımda yarım yamalak kalmış. Ne virüs ne içtiğim su ne de bir dokunuş ? Hepsi mi yok aslında? Varlık sorusunun karşına koyulabilecek olan zaten hiç mi yoktu?

Beden iplerini tek tek çözerken, boşluğun kucağındaki şaşkınlık ve telaş ... Kelimlerle düşünme alışkanlığının sancısından kurtulmaya çalışırken, kozadan çıkma korkusu ... Değişimin kaynağının asla değişmeyeceği tarafımla barış yapmak ...  Çözümün olmaması olasığını gülümseyerek karşılamak ...Toplum ve aile kurallarının arasına sıkışıp kalmış olan her sancılı insan evladı gibi, bir gün gelip acınılası bir alternatifsizlik içinde hayretle bunu kırmış olanlara bakmak... Yazmak için karanlık bir gecenin loş ışığını her zaman arasam da gündüz yakaladığım fazla aydınlık bir  köşenin  keyfini  çıkarabilmek ...

Hayat dipnotlarım bir daha beni bu kadar yormayın lütfen.